2
Ben verhuist toen in dat weer, pfff.
https://www.knmi.nl/kennis-en-datacentr ... r-van-1963
Dat was pas een winter, die 62/63, was 9 jaar en volop genoten, zal ik nooit vergeten.
Schaatsen op straat op de 5 cm dikke ijzel en op de sloten t/m april geschaatst, stond al wel een laag water op, op m'n pas gekregen hockeyschaatsen. :sweep:
"Dit is mijn handtekening of sig."
Sometimes, a vendor may misleadingly advertise the I/O clock rate by labeling the MT/s as MHz
https://www.piriform.com/speccy/download
https://www.piriform.com/docs/speccy/us ... to-the-web
4
Zeg pearl, ik dacht altijd dat jij een ouwe kerel was. Al 20 jaar met pensioen of zo... 😄
Maar als jij in de winter 62/63 negen jaar oud was, dan ben je verdorie net zo jong als ik, of hooguit een half jaar ouder.

@Maxstar Er was op PCW+ al eerder een topic over strenge winters. Ik kan het zo snel niet terugvinden. Jij wel? Jij had toen ook een aantal zelfgemaakte foto’s geplaatst.
6
Zo, dat had je snel gevonden! 👍 Leuk om dat topic weer door te lezen.

Vanwege problemen met mijn rug schaats ik al zeker 15 jaar niet meer. Ik heb geprobeerd na te kijken wanneer mijn laatste schaatstocht was, maar kon dat niet terugvinden in mijn agenda’s.
Een schaatsvriendin haalde mij toen op en in haar autootje reden we naar de Kagerplassen. Er stond wel veel wind, maar het was helder weer en het ijs lag er mooi bij. Eigenlijk stond er wel erg veel wind, want het begin van onze tocht ging verraderlijk makkelijk. Als je de benen stil hield en de armen gespreid werd je vanzelf vooruit geblazen met een gangetje van zeker 20 km per uur.
Op driekwart van de tocht was er een probleem: voor ons lag een gedeelte waar ofwel kort tevoren nog een boot doorheen was gevaren of het was een windwak dat pas was dichtgevroren. Wat te doen? Terugschaatsen over dezelfde route of toch de oversteek wagen? Er stond een jonge knul van een jaar of 18 die duidelijk ook twijfelde wat te doen.
Ik zei tegen mijn vriendin: “Ik ben minstens 10 kilo zwaarder dan jij. Dus ik ga er eerst overheen. Als ik er heelhuids overheen kom, dan gaat jou dat ook lukken. Maar denk eraan: je moet eerst flink vaart maken, en als je op het slechte stuk komt moet je de benen stil houden en uitglijden, dus absoluut niet gaan afzetten.”
Zo gezegd, zo gedaan. Wij kwamen er allebei heelhuids overheen.
De jonge knul had gezien wat wij deden en dacht dat kunstje te kunnen herhalen. Alleen ging hij wél afzetten op dat dunne ijs... en jawel, hij haalde een nat pak. Gelukkig kon hij er zelf weer uit krabbelen. We zagen nog hoe hij naar de kant reed, op weg naar een vlakbij gelegen café waar hij op zou kunnen warmen.
Nu moesten we enkel nog een vijftal km tegen de harde wind in naar de auto toe. En dat viel niet mee. Mijn vriendin werd achteruit geblazen wanneer ze even stilstond om uit te rusten. Dus hield ik mijn handen op de rug, met daarin mijn schaatsbeschermers, die mijn vriendin vast moest houden, zodat ik haar voort kon trekken. Al krabbelend en harkend kwamen we bij de auto. Ik denk niet dat we tegen de wind in harder gingen dan 5 km/u. Mijn vriendin was helemaal kapot. Ze had zo getranspireerd door de inspanningen dat ze direct ijskoud werd toen we de schaatsen verruilden voor onze schoenen. Weer bij mij thuis heb ik voor haar het bad vol laten lopen, zodat ze daarin op temperatuur kon komen.

We hadden ons verbaasd dat er zo weinig mensen op het ijs waren. De volgende dag pas las ik in de krant waarom dat zo was. Er scheen via radio en tv herhaaldelijk gewaarschuwd te zijn om vooral binnen te blijven, omdat de sterke wind zorgde voor een gevoelstemperatuur van -20° of nog lager. Tja, die waarschuwingen hadden we gemist, maar nu begreep ik wel waarom mijn enkels aan de voorkant opeens van die rare kloven vertoonden. Die waren dus bevroren geweest. Ik had wel een lange onderbroek gedragen, maar die was wat aan de korte kant geweest.
Ach, het was een leuk avontuur. Zoiets vergeet je niet meer.
8
Nadat ik al die koude verhalen gelezen had, leek het me wel wat om mijn herinnering aan een bepaalde winter op te schrijven. Dat waren de maanden december 1944 en januari 1945. Ik woonde toen in Amsterdam en ik was 4 jaar.
Het was stervenskoud, we hadden een kolenkachel, maar geen kolen meer. Er lag veel sneeuw en behalve geen kolen hadden we ook niet veel eten meer. Maar vlak bij was een gaarkeuken.
Mijn kleuterschool was dicht: geen enkele kachel kon nog brandend gehouden worden. De kleuterjuf van mijn klas verzamelde haar kinderen op het pleintje voor mijn deur en gewapend met een blikken bordje en een blikken kroesje liep de klas dan naar de gaarkeuken. Dat betekende eten en mijn ouders waren blij voor me.

En toen kwam mijn beproeving. Ik had geen schoenen meer, maar wel een paar klompjes. En het staat nog in mijn geheugen gegrift hoe koud ik het had, omdat er een scherpe wind was en de gaarkeuken kilometers weg leek met al die sneeuwklonten onder mijn klompjes. Maar als je er eenmaal was kreeg je aardappelschillensoep en ik weet nóg dat dit heel erg lekker was!
Mijn sokken waren doornat en de thuisreis was nog kouder met mijn natte voeten in mijn natte klompen.
Intussen had mijn opa hard gewerkt door uit verlaten huizen deursponningen te slopen en de kachel brandde! En 3 keer in de week herhaalde deze wandeling zich!

Soms, en dus ook als ik dit opschrijf, zie ik beelden van toen voor me. Als kind was je blij met warme voeten en de oorlog was er dan even niet. Het is eigenlijk apart hoeveel ik nog weet van mijn jeugd als klein kind in de oorlogsjaren in Amsterdam.

Katy
  • "Geluk komt niet vanzelf"
9
De beruchte hongerwinter, dat is inderdaad een barre tijd geweest. Eén van mijn grootouders woonde vlakbij duin, haar broer ging daar 's nachts op strooptocht. Tijdens de oorlog is er heel vaak konijn gegeten, haar vader had ook varken(s) en rookte zelf hammen.

Mijn oma zelf werkte ergens in de huishouding en kreeg zo nu en dan bloem en bruine bonen als verdienste. Haar moeder bakte daar zelf brood van en kookte bruine bonensoep met het buikspek van de varkens.

Echte honger hebben zij nooit gekend, maar dat was in andere families wel anders. Zo stond er buiten soms een schoteltje met een klein kliekje aardappelen voor de kat. Er belde toen eens een jongetje aan met de vraag of hij dat op mocht eten. Dat kreeg mijn oma niet over haar hart, en heeft dat jochie toen maar een snee brood gegeven in plaats van dat oude (vieze) kliekje.
Afbeelding
10
Mijn man bracht die winter door bij zijn oma in Drenthe en hij kende dus geen honger en het verhaal over varkens en lekker brood kon van hem zijn. Dus wij maakten 2 kanten van een koude oorlogswinter mee. Levert veel herinneringen op!
  • "Geluk komt niet vanzelf"
Plaats reactie

Terug naar “Off-topic hoekje en algemene discussies”